Ένα ακόμη νέο αγάπης, μία δυναμική προσωπικότητα, η κυρία Ελένη. 35 χρόνια στο ίδιο πόστο, πουλάει καλαμπόκια και κάστανα, ομορφαίνει την πόλη, δίνει χαρά στους ανθρώπους και… πόσα χρόνια έχετε Ελένη μου εδώ; 35 χρόνια στην ίδια δουλειά και στην ίδια τοποθεσία στη Λάρισα. Και εκτός από αυτή τη δουλειά, και στην καθαριότητα.

Μένετε στο Δασοχώρι, έχει αέρα εκεί… Και πηγαινοέρχεστε Λάρισα; Πηγαινοέρχομαι, και ναι, έχει αέρα εκεί. Μπορώ να ζήσω και στην πόλη αλλά δεν μου αρέσουν τα διαμερίσματα, μ’ αρέσει πιο ωραία η μονοκατοικία. Επειδή είμαι γεννημένη σε χωριό και μεγάλωσα σε μονοκατοικία, γι’ αυτό και έχω μονοκατοικία.

Όταν πουλάτε καλαμπόκια, πώς τον βλέπετε τον κόσμο; Είναι πάρα πολύ αγχωμένος, έχει χαθεί το χαμόγελο∙ όχι από τώρα –τώρα έχουμε και την ακρίβεια– αλλά από χρόνια. Ο κόσμος έχει αλλάξει πάρα πολύ. Δεν είναι τα χρόνια εκείνα τα καλά. Μπορεί να ήμασταν πιο φτωχοί –εγώ δόξα τω θεώ και με τον πατέρα μου δουλεύαμε και βρισκόμασταν καλά– αλλά ο κόσμος ήταν διαφορετικός, δεν είχε άγχος, είχε αγάπη. Έβλεπε κάποιος έναν άνθρωπο κι έλεγε: «Ε, τι κάνεις, είσαι καλά; Καλημέρα». Χάθηκε αυτό το πράμα τώρα.

Πιστεύετε ότι οφείλεται και στην ανεργία; Βέβαια οφείλεται και στην ανεργία. Γιατί πολύς κόσμος, και να θέλει να δουλέψει, δεν μπορεί να βρει. Αλλά θέλω να πω και το άλλο: όποιος έχει όρεξη…. Έτσι δεν είναι;

Εσείς έχετε όρεξη; Είχα όρεξη και έχω όρεξη και θα συνεχίσω τη δουλειά μου.

Ο σύζυγος πως αντιδρά; Θετικά. Την αγαπάει τη δουλειά πάρα πολύ. Εδώ κοντεύουμε να βγούμε στη σύνταξη και… θα συνεχίσουμε. Τον αγαπάμε τον κόσμο.

Κι ο κόσμος σας αγαπάει και σας ξέρει. Είστε η μόνη που πουλάτε εδώ καλαμπόκια; Είμαι η μόνη, που είμαι μόνη στη θέση αυτή επί 35 χρόνια και πουλάω καλαμπόκι και κάστανα. Ναι, μ’ αγαπάει ο κόσμος και τον αγαπάω κι εγώ πολύ. Μ’ αρέσει το περιβάλλον.

Ο αείμνηστος κύριος Παναγιώτης Δημητρακόπουλος, της ιστορικής εφημερίδας «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», μιλούσε για εσάς. Πάντα με καλησπέριζε, με καμάρωνε και με φωτογράφιζε∙ τον είχα δεύτερο πατέρα μου, τον αγαπούσα πάρα πολύ. Αφού όταν πέθανε, έκλαψα. Για οτιδήποτε, πήγαινα και ζητούσα τη συμβουλή του και με δέχονταν. Βεβαίως! Αφού με εκτιμούσε που μ’ έβλεπε εδώ. Έστελνε φωτογράφο και μ’ έβγαζε φωτογραφία. Είχα τ’ ανιψάκι μου στα χέρια και του’ χα δώσει ένα χιλιάρικο, και με τράβηξαν φωτογραφία, την έχω ακόμα.

Πως νιώθατε τότε; Ωραία! Εκτίμηση! Και… Έφη μου, δεν μ’ αρέσει ο εγωισμός. Από τότε που κατάλαβα τον εαυτό μου – και στο χωριό μου που ήμουνα– και κατάλαβα τι θα πει «εγωισμός», έκανα πίσω. Μ’ αρέσει απλή να είμαι. Δεν μ’ αρέσει η ζήλεια καθόλου αλλά ούτε η πλεονεξία. Δηλαδή… «Ποια είμαι εγώ κι άλλος δεν είναι, και να έχω, και να έχω, και να έχω;» Αυτό δε μ’ αρέσει. Θέλω υγεία. Υγεία, κι ίσα ίσα να γυρνάμε στα σπίτια μας.

 Έχετε νιώσει ποτέ να βαριέστε, 35 χρόνια στο ίδιο πόστο που πουλάτε το ίδιο πράγμα; Όχι!!! (Εδώ η κυρία Ελένη γελά ασταμάτητα και ναι… γελάμε μαζί, με την καρδιά μας!!!) Όχι όχι !!! Είμαι ερωτευμένη με τη δουλειά μου, μ’ αρέσει πολύ.

Σήμερα είστε το νέο της αγάπης και θα είστε κάθε μέρα το νέο της αγάπης. Το μήνυμά σας στον κόσμο. Έχει προχωρήσει πάρα πολύ η τεχνολογία κι η παγκοσμιοποίηση, τα πάντα, όλα. Χαίρομαι αλλά στεναχωριέμαι κιόλας, γιατί ήταν αλλιώς ο κόσμος τότε, πιο αγνός, αθώος, υπήρχε αγάπη. Τώρα δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα. Και το άλλο είναι ότι ο άνθρωπος χάλασε τη φύση, χάλασε τα πάντα. Δεν έχω δουλέψει μόνο εγώ. Κατάγομαι από κτηνοτροφική οικογένεια, μέσα στα πρόβατα μεγάλωσα. Έχω δουλέψει παντού… στις ελιές στα μπαμπάκια, στα πορτοκάλια, στο ντοματάκι… Αλλά γελούσαμε κείνα τα χρόνια, λέγαμε αστεία… Που είναι τώρα αυτά; Τώρα δεν βλέπεις άνθρωπο να γελάει. Τι να τα κάνουμε τα σπίτια και τα σαλόνια Έφη μου; Είναι όλα άχρηστα.

Κι αν κάποιος κάνει λίγο καλό χιούμορ, παρεξηγείται ο κόσμος γιατί δεν έχει χιούμορ. Ναι ναι, γιατί μας λείπει η αγάπη, η αγνότητα κι ο σεβασμός. Δεν υπάρχει τίποτα. Τότε μπαίναμε στο λεωφορείο που είχαμε στο χωριό μας, κι αν βλέπαμε ένα κύριο μεγαλύτερο από μας κι ήταν όρθιος, σηκωνόμασταν και καθόταν. Τώρα, να δει έναν κάτω στο πεζοδρόμιο να πέσει, δεν πάει ο άλλος να τον σηκώσει, αδιαφορεί. Δεν είναι καλό πράμα αυτό.

Τι να κάνουν οι νέοι, πως να χαμογελάσουν; Εγώ νομίζω ότι φταίνε οι κυβερνήσεις που φτάσαμε εδώ. Χάλασε ο κόσμος, χαλάσανε τα πάντα. Επιστροφή στην αγάπη. Να έχει ο κόσμος όλος αγάπη, σεμνότητα και σεβασμό, όχι μίσος. Είναι λίγο δύσκολο, αλλά πιο εύκολο μέσα στην οικογένεια.

Άρα, επιστροφή στην οικογένεια. Βεβαίως, ναι, ναι, ναι, ναι, μόνο η οικογένεια. Ο γιος μου, όταν ήταν μικρός, έλεγε, «βρε μαμά, τι τίμιους μας έκανες!» κι απαντούσα: «έτσι μας μεγαλώσαν οι γονείς μας». Στο σπίτι μου, η μητέρα μου όταν έφτιαχνε φαγητό, πρώτα έβγαζε για τον πατέρα μου.

Και γυρίζαμε απ’ το σχολείο και περιμέναμε τον πατέρα να φάμε όλοι μαζί. Μπράβο, ναι! Μετά, έπαιρνε η μητέρα μου πορτοκάλια, μήλα κι οτιδήποτε –ήμαστα 5 αδέρφια και με τους γονείς μου 7– μας έβαζε γύρω γύρω και τα μετρούσε δια 7 και «φάτε τα όποτε θέλετε» έλεγε. Δηλαδή είχαμε καλή σειρά στο σπίτι μας. Αυτά δεν ξεχνιούνται, αυτά είναι όλα μέσα μου.

Το τραπεζομάντιλο, η σχολική ποδιά με τα γιακαδάκια… Τα πάντα, τα πάντα. Κι η στέκα στα μαλλιά…

Ευπρέπεια… Ναι, ναι, ναι. Αυτά μας λείπουνε. Για τη νεολαία λυπάμαι. Λυπάμαι και δεν ξέρω που θα φτάσει. Προς το παρόν, η οικογένειά μου –δόξα τω Θεώ– τα 6 εγγόνια μου κι ένα δισέγγονο, δόξα τω Θεώ είμαι ευχαριστημένη∙ κι απ’ τα παιδιά μου, κι απ’ τις νυφούλες μου, κι απ’ τα εγγόνια μου, είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένη, είμαι ευτυχισμένη.

Από το Love News, με αγάπη σας ευχαριστούμε πολύ!!! Kι εγώ ευχαριστώ, όλα τα καλά και υγεία να σας δίνει ο Θεός.

Για το Love News, η Δημοσιογράφος Έφη Πασχάλη